مقاله 5: کم شنوایی ناشی از سن یا پیرگوشی

اصطلاح پیرگوشی به کم شنوایی حسی عصبی ناشی از افزایش سن اشاره دارد. پیرگوشی یکی از سه مشکل اساسی در محدوده سنی بین 65 تا 74 سال می باشد که طبق مطالعات انجام شده حدود 30 تا 50 درصد از افراد در محدوده سنی 65 سال و تقریبا بیشتر از نیمی از افراد بالای 75 سال دارای مشکل در شنیدن می باشند. تغییرات بارزی که با افزایش سن در سیستم شنوایی اتفاق می افتد از سلول های مویی در حلزون تا کرتکس شنوایی در مغز دیده می شود. ویژگی بارز پیر گوشی، کم شنوایی فرکانس بالا به صورت دو طرفه می باشد که سبب مشکل در درک و تمایز گفتار به خصوص در محیط های پر سروصدا می باشد. به طور خلاصه، فرد با پیرگوشی صدای محیط و گفتار را می شنود اما نمی تواند آنها را درک کند. مطالعات مختلفی برای تعیین علت پیر گوشی انجام شده است اما هنوز علت دقیق آن مشخص نشده است اما می توان به علت ها و عواملی که در طول زندگی فرد نظیر درمعرض قرارگیری نویز و صدای بلند، دارو، مواد شیمیایی، علت های ارثی اشاره کرد. پیرگوشی یکی از مشکلات مهم در سنین بالا می باشد. از دیگر مشکلاتی که در این سنین می توان به آن اشاره کرد، مشکلات بینایی، ضعف عضلانی، عکس العمل های آهسته، اختلال در تمرکز و حافظه می باشد. در نهایت، کم شنوایی ممکن است سبب منزوی شدن فرد، افسردگی، مشکل در استفاده از تلفن، دوری از جمع های خانوادگی و همچنین وزوز شود.

از درمان هایی که برای افراد با پیرگوشی وجود دارد می توان به مشاوره، توان بخشی شنوایی و تقویت برای حفظ ارتباطات نظیر سمعک و کاشت حلزون اشاره کرد.